beshankovichy.by

Информационный портал

Социальные сети:

Новости Бешенковичей Культура

02.08.2017 07:04

135 просмотров

0 комментариев

Ігнат Панкевіч — аўтар гімна пра Мінск, нарадзіўся ў вёсцы Навасёлкі Бачэйкаўскага сельсавета Бешанковіцкага раёна

Гэта ён, Ігнат Панкевіч напісаў словы галоўнай песні Мінска. Хоць так і не паспеў даведацца пра тое, што яго радкі сталі афіцыйным гімнам нашай сталіцы.



«Широким проспектом шагаю,
И сердце от счастья поет.
Я песню тебе посвящаю,
Мой город, герой-патриот.»

Гэтай песняй Мінск сустракае дарагіх гасцей і адкрывае помнікі. З ёй будзе адзначаць і сваё 950-годдзе. Але і да творчага лёсу Ігната Панкевіча, і да нараджэння «Песні пра Мінск» газета «Савецкая Беларусь» мела самае непасрэднае дачыненне.

Ганарар

4 студзеня 1994 у «Савецкай Беларусі» была апублікаваная гутарка Рыгора Арлова з Ігнатам Панкевічам.Паэтам, які першым голасна назваў Мінск горадам-героем. Сам ён прыгадваў пра гэта сціпла:

«Ужо так атрымалася ... Адбылося гэта ў 1958 годзе, задоўга да афіцыйнага прысваення такога ганаровага звання нашай сталіцы. Ведаеце, калі я пісаў верш, нават не разлічваў на тое, што ён стане песняй. У тым годзе рэдакцыя газеты „Савецкая Беларусь“ у сувязі з 40-годдзем утварэння БССР абвясціла конкурс на лепшую песню пра Мінск.

Памятаецца, ішоў я тады цэнтральным праспектам, і нарадзіўся першы радок: „Широким проспектом шагаю...“ Ён настолькі ўрэзаўся ў душу, што, прыйшоўшы дадому, адразу ж сеў за стол. Як гаворыцца, пайшла рыфма. Конкурс я не выйграў, але ў дзень вызвалення рэспублікі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, 3-га ліпеня, мой верш быў надрукаваны ў „Савецкай Беларусі“. Нават памятаю ганарар — 150 рублёў, грошы па тых часах немалыя.

Шчыра кажучы, праз паўгода аб тым конкурсе стаў забываць. І раптам па радыё цалкам выпадкова пачуў перадачу, у якой развучвалі новую песню. Адбылося гэта 30 снежня, у дзень святкавання 40-годдзя БССР. Так-так, развучвалі маю „Песню пра Мінск“, а на музыку яе пераклаў кампазітар Уладзімір Алоўнікаў. Вось так, завочна, пачалося наша супрацоўніцтва. Затым разам напісалі яшчэ некалькі песень».

Гэта інтэрв’ю, на жаль, засталося адзіным у жыцці Ігната Панкевіча. Рыгору Арлову ён распавядаў пра сябе ў шпіталі, дзе яны апынуліся суседзямі па палаце. Праз тры тыдні пасля выхаду гэтай публікацыі Ігната Ігнатавіча не стала. Паэт не дажыў да таго дня, калі «Песню пра Мінск» Уладзіміра Алоўнікава на яго вершы зацвердзілі гімнам горада Мінска. Рашэнне аб гэтым было прынята Мiнскiм гарадскiм Саветам дэпутатаў 24 кастрычніка 2001 года.

Рапарты

З унукам Алёшам

З найвялікшай цяжкасцю мне ўдалося адшукаць у Мінску ўнука паэта, Аляксея Ручанава, які дапамог аднавіць біяграфію дзеда і распавёў пра яго нямала цікавага.

Ігнат Панкевіч нарадзіўся 20-га сакавіка 1920 года на Віцебшчыне, у вёсцы Навасёлкі Бачэйкаўскага сельсавета Бешанковіцкага раёна. Да вайны скончыў школу і ўлетку 1939-га паступіў у Кіраўскі педагагічны інстытут. Але як толькі пачаўся першы навучальны семестр, яго прызвалі ў армію. Ён яшчэ добра і не паспеў адчуць смак вучобы ...

Пакаленне Ігната Панкевіча воляй гісторыі было літаральна прыбіта да зброі. З моманту прызыву аж да сакавіка 1945 гады ён стаяў са сваім палком на берагах Амура у складзе 2-й Чырванасцяжнай арміі Далёкаўсходняга фронту. Пагроза нападу Японіі на СССР заставалася высокай, і ўсходнія межы ахоўваліся вельмі сур’ёзна. Але ўсё ж крывавых баявых дзеянняў у Благавешчанску, дзе базаваўся полк, не вялося. Гэта і выратавала Панкевічу жыццё. Ён неаднаразова пісаў рапарты з просьбай адправіць яго ў дзеючую армію. Аднак кіраўніцтва Далёкаўсходняга фронту пакінула гэтыя прашэньні па-за ўвагай.

Песні

У сакавіку 1945-го ён стаў курсантам Саратаўскага ваенна-палітычнага вучылішча. Служба ўсё яшчэ працягвалася. Толькі да канца 1946 года, дэмабілізаваўшыся нарэшце з войска, вярнуўся ў родныя Бешанковічы інструктарам райкама КПБ. Факультэт рускай мовы і літаратуры ў Мінскім педагагічным інстытуце імя Горкага скончыў завочна.

У асабістых паперах Ігната Панкевіча захавалася яго аўтабіяграфія, якую ён напісаў у якасці прадмовы для зборніка вершаў, які рыхтаваўся да выдання ў пачатку 1960-х:

«Вершы пісаць пачаў яшчэ ў школьныя гады. Аднак больш плённая праца пачалася пасля 1950 года. У гэтым годзе ўпершыню было апублікаваны верш „Праклятым падпальшчыкам вайны“ ў рэспубліканскай газеце „Савецкая Беларусь“. У наступныя гады друкаваўся ў газетах: „Савецкая Беларусь“, „Знамя юнацтва“, „Во славу Радзімы“, „Чыгуначнік Беларусі“ і інш.

Некаторыя вершы беларускімі кампазітарамі пакладзены на музыку і сталі песнямі. Гэта — „Песня пра Мінск“ (музыка У.Алоўнікава), раманс „Прыходзь да мяне“ (музыка Г.Пукста), „На суботняй хвалі“, „Вясновая песня“, „Песня пра вечны агонь“, „Прыходзь, любімы“ , „Бачу я паміж вас герояў“, „Чалавек па горадзе ідзе“, „Шчаслівы шлях“, „Добры дзень, лета!“ і інш. (музыка М.Наско)».

У 1960-я тэкст «Песні пра Мінск» друкавалі на открытках

Аказваецца, на старонках «Советской Белоруссіі» было надрукавана і самы першы яго верш. А колькі радкоў так і засталіся нікому не вядомымі ... Калі «Песня пра Мінск» гучала паўсюль, натхнёны поспехам Ігнат Панкевіч ледзь паспяваў фіксаваць рыфмы, якія да яго прыходзілі. Запісваў іх на першым выпадковым шматку паперы, імкнучыся захаваць хаця б вобраз верша. Такіх лісткоў ў яго архіве нямала.

Рэцэнзія

У пачатку лютага 1964 года ён атрымаў бандэроль, адпраўніком якой значылася выдавецтва «Беларусь». Распакаваўшы пакет, Панкевіч выявіў там машынапіснага рукапіс свайго паэтычнага зборніка «Чалавек! Гэта ты ... „(таго самага, для якога калісьці і напісаў аўтабіяграфію) з рэцэнзіяй вядомага паэта Сяргея Грахоўскага:“ Паважаны тав. Панкевіч! Вяртаем Вам рукапіс Вашага зборніка. З высновамі рэцэнзента рэдакцыя згодная: зборнік у такім выглядзе друкаваць нельга »...

Магчыма, і меў рацыю Сяргей Грахоўскі. Ігнат Панкевіч не прэтэндаваў на канкурэнцыю з прафесіяналамі. Нават напісаў у адным са сваіх вершаў: «Когда мне говорят: п о э т — мне выше слов на свете н е т! И, коль по совести признаться: боюсь поэтом называться!»

Сустрэча ветэранаў. Ігнат Панкевіч чытае свае вершы

Больш ніколі ён не спрабаваў прапанаваць да публікацыі свой адзіны зборнік. Стаў пісаць усё менш і менш ... У 1986 году ад анкалагічнага захворвання памерла яго старэйшая дачка Ніна, пакінуўшы сіратой 7-гадовага сына Алёшу. Ігнат Ігнатавіч аформіў апякунства, зрабіў усё магчымае і немагчымае, каб падняць ўнука на ногі. Але яго паэтычная муза згасла.

Да гэтага часу застаецца загадкай, хто з’яўляецца аўтарам беларускамоўнай версіі мінскага гімна. Хутчэй за ўсё, пераклад на беларускую мову зрабіў сам Ігнат Панкевіч яшчэ ў 1960-я, на піку папулярнасці песні — некаторыя з сваіх вершаў ён пісаў на беларускай мове, і, вядома ж, справіўся б з такой задачай без працы. Хоць сцвярджаць гэта напэўна зараз немагчыма. Але ёсць факты, якія ніхто не стане аспрэчваць. Нават тыя некалькі сапраўдных вершаваных жамчужын, якія ён стварыў, даюць падставу з поўным правам назваць яго паэтам.

Песня пра Мiнск

Краса беларускага краю
I творчае думкi ўзлет,
Табе сваю песню складаю,
Мой горад герой-патрыёт.

Прыпеў:

Хай удалеч песня мчыцца
Над краiнай дарагой,
Ты спявай, мая сталiца,
Родны сэрцу горад мой.

I паркi твае, i бульвары
Люблю я вячэрняй парой.
Паўсюль закаханыя пары
I шэпат, i смех над ракой.

Прыпеў.

Тваёй ганаруся я славай,
I рады я шчырай душой,
Што ў гэтай красе велiчавай
Ёсць доля i працы маёй.

Прыпеў.

Вольга Брылон, музыказнаўца.

https://www.sb.byl

1 оценка 5.0

Последние новости

Комментарии посетителей

Имя: не обязательно
E-mail: не обязательно
Комментарий:
  • список комментариев пуст