beshankovichy.by

Информационный портал

Социальные сети:

Новости Бешенковичей Общество

19.09.2020 05:41

260 просмотров

0 комментариев

Даніла, 22 гады, фэльчар хуткай дапамогі: «Мажнейшыя лажыліся на голы бэтон, а меншыя — проста на іх»

«Тыя, хто мяне бачыў, казалі: «Божа, што з тваім тварам? Чаму, за што цябе так? Кажуць, ты там нейкі каардынатар? Ты што, там пляшкі кідаў ці з кімсьці біўся?» Я кажу: «Не, я стараўся аказаць мэдычную дапамогу людзям. І вось за гэта мяне білі».

Даніла

З 10 на 11 жніўня я дзяжурыў са сваёй брыгадай хуткай дапамогі, выяжджалі ўвечары ўжо на станцыі мэтро «Пушкінская», «Спартыўная», аказвалі дапамогу пацярпелым, развозілі іх у вайсковы шпіталь, у лякарню хуткай дапамогі. Былі розныя траўмы: аскепкавыя раненьні ад сьвятлашумавых гранат, былі і траўмы ад біцьця, вельмі шмат чэрапна-мазгавых траўмаў, ірваных ранаў.

11 жніўня ў мяне ўжо быў выходны дзень. І, пабачыўшы тое, што адбывалася на маім дзяжурстве 10-га, я ня мог заставацца абыякавым, ведаючы, што камусьці, магчыма, спатрэбіцца мая дапамога. Таму, узяўшы з сабой некаторыя мэдыкамэнты, я проста выйшаў прагуляцца з тымі думкамі, што мая справа -- дапамагаць людзям.

Недалёка ад таго месца, дзе пачынаўся мітынг і адбываліся вельмі жорсткія затрыманьні, я проста на дарозе ўбачыў чалавека ў сутаргавым стане. Я падыходжу бліжэй, а да мяне падыходзяць два чалавекі ў штацкім. У кепках і ў масках. Я кажу, што я мэдык, магу аказаць дапамогу пацыенту. «Ах, ты мэдык!» -- і адразу ўдар у твар. І нас з тым чалавекам адразу пагрузілі ў багажнік. І адзін з супрацоўнікаў сеў з намі. Я кажу: што вы робіце, я мэдык, я падышоў да вас сам, хацеў чалавеку дапамогу аказаць. А мне проста так па дарозе білі ў твар.

Нас прывезьлі ў РУУС, вывелі з машыны: у нас рукі былі за сьпінай сьцягнутыя, галавой уніз. Супрацоўнікі АМАП утваралі такі, так бы мовіць, калідор, па якім мы беглі -- нас прымушалі бегчы, нават не ісьці. І ў гэты момант нам наносілі цялесныя пашкоджаньні дубінкамі па задняй паверхні ног, па азадку, па сьпіне, па галаве.

У РУУС у нас забралі папругі, матузкі… Яны проста нясуць мой тэлефон і кажуць: разблякуй. І б’юць, б’юць, б’юць... Ад болю, ад усяго… Ну, я разблякаваў тэлефон. Зачытвалі паведамленьні, вось як мая дзяўчына мне пісала, зь іхных словаў… Яна мне пісала: “Дзе ты, я перажываю, ці ўсё добра ў цябе?”

Калі яны адкрылі мой партфэль, а там мэдыкамэнты, пачалі задаваць пытаньні: хто табе пастаўляе гэтыя мэдыкамэнты? Хто табе плаціць? Колькі табе заплацілі? Яны задавалі пытаньні і ў гэты момант білі. Я крычаў ад болю, што ня трэба, хопіць біць. А мяне паднялі на два паверхі вышэй, дзе знаходзілася яшчэ 7-8 супрацоўнікаў АМАПу. Мяне пачалі малаціць са словамі, што, раз я мэдык, дапамагаю, лячу людзей, пасьля гэтыя людзі ідуць далей ваяваць!

Нас паднялі на трэці паверх, у залю, дзе ўжо было каля ста затрыманых. Нехта сядзеў, нехта ляжаў тварам проста ў падлогу. У кагосьці проста ў залі здарыўся сутаргавы сындром, эпілепсія. Ім… было ўсё адно. Яны разумелі, што тут сур’ёзны стан, патрэбна мэдычная дапамога. Але ім было ўсё адно. Там былі людзі з чэрапна-мазгавымі траўмамі, іх пачало ванітаваць. Яны проста падалі на падлогу, трацілі прытомнасьць, прасілі мэдычнай дапамогі. Я казаў супрацоўнікам, што я мэдык, дайце я агледжу пацыента. І мне за гэта зноў наносілі ўдары дубінкамі.

Мяне пазначылі жоўтай фарбай, мне размалявалі сьпіну, штаны. Таксама мне пафарбавалі галаву. Памечаных яны называлі каардынатарамі. Некаторым хлопцам яны малявалі праваслаўны крыж з надмагільлем. Яны казалі: “Вы каардынатары, вы ворагі народу, вы фашысты, вы хочаце зьнішчыць краіну”.

У гэтай залі нас па чарзе выводзілі ў нейкі суседні пакой і здымалі на камэру. Мяне паставілі да сьцяны; мяне білі аж да таго, што я ня мог стаяць на нагах, я падаў. Супрацоўнікі АМАП мяне падымалі, прыстаўлялі да сьцяны і далей білі. Уключалі камэру, прасілі назваць прозьвішча, імя, імя па бацьку, дату нараджэньня і якія маюцца тату на целе. Пасьля гэтага камэра адключаецца, мяне зноў б’юць. І мяне ўжо проста выносілі з гэтага пакоя, бо я на нагах стаяць ня мог.

У залі мяне пасадзілі на крэсла. Сьпірала дыханьне, капала кроў з губы, з носа, пада мной ужо зьбіралася лужына крыві.

12 жніўня нас пачалі кудысьці выводзіць. Загналі ў аўтазакі і прывезьлі на Акрэсьціна. Разьмяшчалі на вуліцы ўздоўж агароджы, на каленях, рукі за сьпінай, галавой у зямлю. За кожны рух білі.

Выйшаў нейкі чалавек, ён быў у штацкім, і кажа: “Табе ўвогуле кранты, ад 6 да 13 гадоў сьвеціць”. Ні за што. Гэта было страшна.

І вось пакуль мы былі на вуліцы, мы чулі выгукі людзей за мурам. Гэта былі валянтэры, якія выкрыквалі дату і час. Супрацоўнікі АМАПу проста сьмяяліся з гэтага.

За просьбы ў туалет толькі білі. Казалі, трывай або ў штаны хадзі.

Калі нас разьдзелі, некаторыя мужчыны прасілі дапамогі мэдыка, і прыйшла фэльчарка, якая працуе там. І яна казала: «Ты мужык? Чаго ты плачаш? Ня ный». Магла ўдарыць.

Даніла, пабоі

Рэчы праверылі, кінулі перад намі, сказалі: “Хапайце рэчы і па калідоры”. Зноў жа стварылі калідор амапаўцаў. Мы беглі ўжо голыя, нас білі. І нас заганялі ў прагулачны дворык, тэрыторыя 5х5, наўкола голы бэтон і зьверху – краты ў неба. Нас туды загналі 79 чалавек. Там быў чалавек з пашкоджанай нагой, у якога ўжо гнаіліся раны, адкрыты крывацёк з нагі. Я стараўся яму перавязаць гэты вянозны крывацёк.

Мы з хлопцамі дамовіліся так, што палова стаіць, палова кладзецца. Мажнейшыя лажыліся на голы бэтон, а меншыя – проста на іх. Ляжалі ў абдымку, папросту кажучы, бо там было вельмі холадна.

Ноччу мы чулі, як прыяжджалі машыны, і там былі вельмі страшныя крыкі. Людзі крычалі ад болю. Былі чуваць удары дубінак па целе. І адзін чалавек з кожным ударам дубінкі крычаў «Ганьба». Яго білі некалькі гадзін, пакуль у яго ўжо не прапаў голас. Мы чулі, як іх прымушалі сьпяваць гімн Беларусі. Яны сьпявалі, іх білі.

Назаўтра нас вывелі і пачалі грузіць каго ў аўтазакі, каго ў звычайны аўтобус. Мяне – у гэты аўтобус. Мы на каленях, галовы сказалі засоўваць пад сядзеньні. Так нас прыблізна гадзіну везьлі. І толькі па прыезьдзе на месца мы зразумелі, што гэта слуцкі ЛПП.

У мяне была з унутранага боку цалкам парваная губа, перабіты нос, гематомы пад вачыма, ногі ззаду і азадак былі проста цалкам сінія… У мяне і думкі не было ў галаве, што такія рэчы могуць адбывацца ў нашай краіне. Але я лічу, што пры гэтай уладзе тыя людзі, што з намі дрэнна абыходзіліся, пакараньня не панясуць. Але я б вельмі хацеў, каб яны панесьлі за гэта пакараньне“.

TUT.BY

Последние новости